|
Wou
d'Uelzécht durech
d'Wisen zéit,
Duurch
d'Fielsen
d'Sauer brécht,
Wou
d'Rief laanscht
d'Musel dofteg
bléit,
Den
Himmel Wäin
ons mécht:
Dat
as onst Land,
fir dat mer géif
Heinidden
alles won,
Ons
Hemechtsland
dat mir so déif
An
onsen Hierzer
dron.
Ons
Hemechtsland
dat mir so déif
An
onsen Hierzer
dron.
An
sengem donkle Bëscherkranz,
Vum
Fridde stëll
bewaacht,
Sou
ouni Pronk an
deire Glanz
Gemittlech
léif et laacht;
Säi
Vollek frou
sech soë kann,
An
't si keng
eidel Dreem:
Wéi
wunnt et sech
sou heemlech
dran,
Wéi
as 't sou gutt
doheem!
|
Gesank,
Gesank vu Bierg
an Dall
Der
Äärd, déi
äis gedron;
D'Léift
huet en treie
Widderhall
A
jidder Broscht
gedon;
Fir,
d'Hemecht ass
keng Weis ze
schéin;
All
Wuert, dat vun
er klénkt,
Gräift
äis an d' Séil
wéi Himmelstéin
An
d'A wéi Feier
blénkt.
O
Du do uewen, deem
séng Hand
Duurch
d'Welt d'Natioune
leet,
Behitt
du d'Lëtzebuerger
Land
Vum
frieme Joch a Leed;
Du
hues ons all
als Kanner
schon
De
fräie Geescht
jo ginn,
Looss
viru blénken
d'Fräiheetssonn,
Déi
mir so laang
gesinn!
Looss
viru blénken
d'Fräiheetssonn,
Déi
mir so laang
gesinn!
|
|
Wo
die Alzette
durch die
Wiesen zieht,
durch
die Felsen die
Sauer bricht,
wo
die Rebe
entlang der
Mosel duftig blüht,
der
Himmel Wein uns
macht,
das
ist unser Land,
für das wir würden
hier
unten alles
wagen,
nser
Heimatland, das
wir so tief
in
unseren Herzen
tragen.
unser
Heimatland, das
wir so tief
in
unseren Herzen
tragen.
In
seinem dunklen
Waldeskranz,
vom
Frieden still
bewacht,
so
ohne Prunk und
teurem Glanz,
gemütlich
lieb es lacht,
sein
Volk froh sich
sagen kann,
und
es sind keine
leeren Träume,
wie
wohnt es sich
so heimelig
drin,
wie
ist es so gut
zu Haus.
|
Gesang,
Gesang von Berg
und Tal,
der
Erde, die uns
getragen.
Die
Liebe hat einen
treuen
Widerhall
in
jeder Brust
getragen,
für
die Heimat ist
keine Weise zu
schön
jedes
Wort, das von
ihr klingt,
greift
uns in die
Seele wie
Himmelstöne
und
das Auge wie
Feuer blinkt.
O
Du da oben, dem
seine [dessen]
Hand
durch
die Welt die
Nationen
leitet,
behüte
du das
Luxemburgische
Land
vom
fremden Joch
und Leid.
Du
hast uns allen
als Kinder
schon
den
freien Geist ja
gegeben.
Laß
weiter blinken
die
Freiheitssonne,
die
wir so lange
gesehen.
Laß
weiter blinken
die
Freiheitssonne,
die
wir so lange
gesehen.
|
Ons
Hemecht
